Небето днес отново е тъжно.
Знам, защото плаче
и протяга към мен бавно
дъждовни ръце. С тихо гласче е
и едва чувам въздишките на синьото,
покрито от облаци и задушаващ прах.
Дъждовните капки, отмиващи сивото,
в шепите си долепени събрах
и сякаш пречистват душата ми
и шепнат: „Ти не плачи“.
Нека днес небето е тъжно,
за да има сили утре пак да блести.
Евелина Тодорова
Няма коментари:
Публикуване на коментар